top2
bottom2

122017

23012017(Εκφωνήθηκε σε εκδήλωση προς τιμή του ορθοδόξου ιερέως
στην αίθουσα της ΓΕΧΑ Τρικάλων την 22αν Ιανουαρίου 2017)

Σεβαστοί Πατέρες,

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ευχαριστώ θερμώς για την πρόσκληση να παραστώ στην σημερινή εκδήλωση, την οποία αφιερώσατε στον Ορθόδοξο Ιερέα και τον ρόλο του στον σύγχρονο κόσμο. Θεωρώ ότι αποτελεί η σημερινή εκδήλωση μια απ’ τις σπάνιες αφορμές που δίδονται για την παρουσίαση του ρόλου των εργατών του ευαγγελίου, των Ιερέων μας και σας ευχαριστούμε επιπλέον γι’ αυτή την πρωτοβουλία σας.

Όταν καταπιάνεται κανείς να ομιλήσει για τον Ιερέα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, απαραιτήτως θα πρέπει να διερευνήσει τον ρόλο του μέσα σ’ αυτή και τις διαστάσεις του μέσα στην κοινωνία και τον κόσμο που τον περιβάλλει. Τούτος ο ρόλος οπωσδήποτε εξαρτάται και απορρέει από τον ρόλο και την αποστολή της ίδιας της Εκκλησίας στον κόσμο, ως ρόλου συνέχειας του έργου της σωτηρίας που ο λυτρωτής Κύριός μας εγκαινίασε και επιτέλεσε. Εξάπαντος αυτός ο ρόλος του Ιερέως προσδιορίζεται αμέσως και σαφώς από την ημέρα της χειροτονίας του στις ευχές του επισκόπου, όταν γονυπετής ο υποψήφιος δέχεται την χάριν του αγίου Πνεύματος με την προχείρησίν του. Ο επίσκοπος επεύχετε γι΄αυτόν εν ονόματι της Εκκλησίας, που και εκείνη γονυπετής εύχεται για τον νέο Ιερέα, «Ἡ θεία χάρις, ἡ τὰ ἀσθενὴ θεραπεύουσα καὶ τὰ ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα προχειρίζεται» τὸν τάδε ήδη διάκονο «εἰς πρεσβύτερον, εὐξώμεθα οὖν ὑπὲρ αὐτοῦ, ἵνα ἔλθῃ ἐπ’αὐτόν ἡ χάρις τοῦ ἁγίου Πνεύματος».

Οι ευχές που ακολουθούν συνοψίζουν την αποστολή του Ιερέως σε δύο βασικά και αλληλοεξαρτώμενα μέρη. Το αγιαστικό αφ’ ενός, με το δικαίωμα που του δίνει η Εκκλησία δια του επισκόπου να τελεί τα άγια μυστήρια και να αγιάζει μέσα απ’ αυτά τον λαό της ενορίας που του εμπιστεύθηκε ο επίσκοπος και το θεραπευτικό αφ’ ετέρου δηλαδή της απελευθερώσεως των ενοριτών του από τα δεσμά του κακού και της αμαρτίας δια του μυστηρίου της μετανοίας και της πνευματικής καθοδηγήσεώς τους, όχι προσθέτοντας επιπλέον βάρη, όπως οι γραμματείς και φαρισαίοι, τους οποίους στηλιτεύει ο Κύριός μας για αυτό, αλλά κατευθύνοντάς τους στην ελευθερία του αγίου Πνεύματος και των χαρισμάτων του, της αγάπης, της χαράς, της ειρήνης, της πίστεως και όλων των άλλων που λεπτομερώς ο απόστολος Παύλος μας περιγράφει. Προφανώς το έργο της αποστολής του Ιερέως δεν είναι ούτε εύκολο ούτε και ακίνδυνο. Λέγει ο Κύριός μας απευθυνόμενος στους αποστόλους Του, «’Ιδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων». Και σε άλλο σημείο τόνιζει, «Ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἕξετε, ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον».

Οι ιερείς, σύμφωνα με τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ίστανται εἰς τόπον των αγίων αποστόλων, ο επίσκοπος εις τόπον του Χριστού και οι διάκονοι εις τόπον των αγίων Αγγέλων. Ο επίσκοπος λοιπόν αποστέλλει τους ιερείς σε ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο την ενορία με την πνευματική αποστολή και τον ρόλο του ποιμένος. Είναι από τις ωραιότερες εικόνες, που μας διασώζουν τα ευαγγελικά κείμενα αυτή της αναπαραστάσεως του ιερέως ως ποιμένος και του λαού ως ποιμνίου, των λογικών προβάτων. Σχολιάζοντας αυτή την εικόνα ο ίδιος ο Κύριός μας επισημαίνει, «Ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων». Καθώς η μητροπολιτική μας περιφέρεια είναι αγροτική και κτηνοτροφική, θεωρώ ότι έχουμε τις ανάλογες προσλαμβάνουσες παραστάσεις από την καθημερινότητά μας για να καταλάβουμε περισσότερο από τους ανθρώπους των καθαρώς αστικών πόλεων την αγωνία, το αμείωτο και ανύστακτο ενδιαφέρον και το θυσιαστικό φρόνημα που παρουσιάζεται στο ευαγγελικό κείμενο για τον ρόλο του ποιμένα. Οι ιερείς ποιμένες των ενοριών οφείλουν να αγωνιούν και να αγωνίζονται για την πνευματική προκοπή των πνευματικών τέκνων τους, για τα οποία θα αποδώσουν και τον λόγο στη ουράνια βασιλεία του Θεού.

Η κοινωνία μας είναι διαμορφωμένη εδώ και πολλά έτη στην κατεύθυνση της ατομικής επιτυχίας και προόδου, παραθεωρώντας την έμφυτη από τα δημιουργικά χέρια του Θεού κοινωνικότητα του ανθρώπου, ως αφορμή για την αγάπη προς πάντας. Στις πανελλαδικές εξετάσεις του 1986 ετέθη ως θέμα εκθέσεως προς τους υποψηφίους μαθητές για το Πανεπιστήμιο ο σχολιασμός της φράσεως του ακαδημαϊκού Αντώνη Σαμαράκη, «ποτέ άλλοτε οι στέγες των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά και οι καρδιές τους τόσο μακριά». Τούτη η παρατήρηση του ακαδημαϊκού διδασκάλου συνοψίζει την αλλοτρίωση που υπέστη η ελληνική κοινωνία εξαιτίας της ευμάρειας, της φιλοδοξίας και του εγωκεντρισμού που αποθεώθηκαν ως κορωνίδα της επιτυχίας του ανθρώπου. Ήδη όμως ο σύγχρονος άνθρωπος ζει την απογοήτευση στο αδιέξοδο του δρόμου που τράβηξε και αναζητά απεγνωσμένα το φως στο σκοτεινό τούνελ της καρδιάς του.

Μέσα σ’ αυτό το αντίθετο με τον σκοπό της Εκκλησίας περιβάλλον ο Ιερέας καλείται να επανευαγγγελίσει τον λαό. Η εποχή μας ομοιάζει με την εποχή των αποστολικών χρόνων. Ο Ιερέας πρέπει να εφοδιαστεί με τον ενθουσιασμό, την υπομονή και την επιμονή των αποστόλων καθώς και την θυσιαστική τους διάθεση. Όλα αυτά όμως δεν αποκτώνται μαγικά, προϋποθέτουν τον προσωπικό πνευματικό αγώνα του Ιερέως. Ο κληρικός, οποιασδήποτε βαθμίδος επιβάλλεται να έχει πνευματική ζωή, την ασκητική, που η ίδια η Εκκλησία προτείνει σ’ όλους τους χριστιανούς της, την νηστεία, την προσευχή, την ελεημοσύνη κ.ά.. Όσο περισσότερο προκόβει πνευματικά ο Ιερεύς, τόσο μεγαλύτερο και αληθινό έργο μπορεί να προσφέρει στην Εκκλησία. Ας σημειωθεί, επειδή ομιλούμε για εγγάμους Ιερείς στην πλειοψηφία τους, ότι η πνευματική προκοπή στην οποία αναφερόμαστε, αφορά επιπλέον την αρμονική και ήρεμη οικογενειακή ζωή του Ιερέως, ως προϋπόθεση για να αποδώσει ο Ιερεύς στο μέγιστο βαθμό τις δυνατότητες των χαρισμάτων που ο Θεός τον έχει προικίσει. Εάν ο ίδιος είναι πνευματικά αδιάφορος τόσο για την προσωπική αλλά και την οικογενειακή του προκοπή τότε κινδυνεύει και το ποίμνιο, «ἑὰν τυφλός τυφλόν ὁδηγεῖ, ἀμφότεροι εἰς βόθηνον πεσοῦνται».

Φυσικά ο ιερεύς είναι ένας από τους ενορίτες, άνθρωπος στη φύση με αδυναμίες που αγωνίζεται να τις ξεπεράσει. Ο σεβασμός όμως στο πρόσωπό του οφείλεται στο γεγονός, ότι ο Θεός διά του επισκόπου τον εξέλεξε, καμιά φορά χωρίς να κατανοούμε πλήρως την επιλογή, για να προΐσταται των μυστηρίων. Να μπαίνει μπροστά από το ποίμνιο και να πορεύεται, «ὅτι ἔμπροσθεν αὐτῶν πορεύεται καὶ τὰ πρόβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ». Ο Θεός ενεργεί μέσα από αυτόν. Από τα χέρια του εκχέεται η θεία χάρις και η ειρήνευση του λαού. Για τον λόγο αυτό ασπάζονται οι χριστιανοί την δεξιά του, καθώς με το δεξί του χέρι ευλογεί τα μυστήρια και τους ίδιους.

Δεν υπάρχουν κατευθυντήριες συνταγές για το έργο που θα επιτελέσει ο ιερεύς μιας ενορίας. Οι πνευματικές ανάγκες της ενορίας και ο συντονισμός του ιερέως με τον επίσκοπο και δια του επισκόπου με τις άλλες ενορίες αλλά και τις άλλες εκκλησίες, διαμορφώνουν την δραστηριότητά του με μοναδικό γνώμονα τον σκοπό της αποστολής του αλλά και όλων των κληρικών που είναι η στοίχιση στο σωτήριο έργο του Χριστού για τον κόσμο. Ο Ιερεύς έχει στα χέρια του ένα θησαυρό που δεν μπορεί να τον κρατήσει κρυμμένο, αλλά η αποστολή του είναι να τον κοινοποιήσει σε όλους, ώστε όλοι να απολαύουν την πολύτιμη αξία του. Αυτός ο θησαυρός δεν είναι άλλος παρά ο ίδιος ο Χριστός. Η ενσαρκωμένη αγάπη, όπως τόνιζε ο ιερός Χρυσόστομος. Στις μέρες μας λείπει ο Χριστός από τις καρδιές των ανθρώπων δηλαδή λείπει η αγάπη, αυτή που είναι το ήθος, ο τρόπος ζωής της Εκκλησίας.

Κατακλείοντας τις λίγες και απλές σκέψεις μου, σας παραθέτω τα λόγια του Οσίου Παϊσίου, ο οποίος απευθυνόμενος συμβουλευτικώς σε έναν ιερέα του έλεγε, «Να πλησιάζεις τον σκορπισμένο κόσμο απλά, ταπεινά και με πραγματική αγάπη. Να κάμεις ότι δεν βλέπεις τα περισσότερα, για να κάμεις παρατηρήσεις μόνο στα σοβαρά, γιατί ο κόσμος είναι κουρασμένος και ταραγμένος και δεν είναι σε θέση να δέχεται συνέχεια παρατηρήσεις όσο και καλές να είναι. Προσπάθησε όσο μπορείς να γίνεσαι ένας καλός Ιερεύς κάμοντας εργασία στον εαυτό σου και θα ιδείς ότι θα σε μιμηθούν οι ενορίτες σου και θα γίνουν καλοί άνθρωποι χωρίς να κοπιάζεις με αυτούς».

Αγαπητοί μου, θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά για τον ρόλο του Ορθοδόξου Ιερέως στον σύγχρονο κόσμο μας. Ακροθιγώς, για ποιμαντικούς λόγους, αγγίξαμε μερικές πτυχές αυτού του ρόλου προς προβληματισμό και νουθεσία. Εύχομαι διαπύρως προς τον μέγα αρχιερέα Κύριό μας Ιησού Χριστό, να αναδεικνύει πάντοτε εργάτες του ευαγγελίου Του, διότι όπως παρατηρεί ο Ίδιος, «ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὁλίγοι».

Σας ευχαριστώ!

   
   
  • Τετάρτη 22 Νοεμβρίου Φιλήμονος, Κικιλίας, Βαλλεριανού και Τιβουρτίου μαρτύρων


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ