top2
bottom2

001

Κυριακή Ε΄ Ματθαίου. Ευαγ. ανάγν.: Ματθ. Η΄ 28-34, Θ΄ 1.

Ιστορία που επαναλήφθηκε αναρίθμητες φορές. Στάση που υιοθέτησαν και συνεχίζουν να υιοθετούν ένα πλήθος ανθρώπων. Για τι ακριβώς πρόκειται; Για την απαίτηση του ανθρώπου να φύγει ο Θεός από την ζωή του. Για την προσπάθεια που πολλοί καταβάλλουν, μερικοί με τρόπο μανιασμένο, να κόψουν κάθε γέφυρα επικοινωνίας με τον ουρανό.

Οι Γεργεσηνοί πληροφορήθηκαν το μέγα θαύμα που έκανε ο Χριστός. Είδαν την θαυμαστή μεταβολή των δύο δαιμονιζομένων. Όμως, όντας άπιστοι και αναίσθητοι, δεν συγκινήθηκαν, δεν πίστεψαν. Αντίθετα ήρθαν και όλοι μαζί ζήτησαν από τον Χριστό να φύγει από τα σύνορά τους.

Όταν οι άνθρωποι ζουν άτακτη ζωή, που προσκρούει στο θέλημα και το νόμο του Θεού, αισθάνονται απέχθεια για τη ζωή της αγιότητας. Αρνούνται ακόμη και τον ίδιο τον Θεό, την παρουσία Του, την αγάπη, την ευλογία Του στη ζωή τους.

Και η ιστορία αυτή επαναλαμβάνεται. Και χθες και σήμερα. Πολλοί ζητούμε να φύγει ο Χριστός από κοντά μας. Δεν τον θέλουμε. Δεν ανεχόμαστε την Θεία παρουσία Του. Δεν αποδεχόμαστε το Ευαγγέλιό Του. Δεν τον δεχόμαστε ως κύριο του κόσμου και τις ιστορίας.

Πολλοί, κατ’ αρχάς, διώχνουμε τον Χριστό από την καρδιά μας, αν και ο Κύριος συνιστά: «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου…» (Μάρκ. 12,30). Κι εμείς; Εμείς προσφέρουμε αλλού την καρδιά μας. Αντί να την φυλάξουμε καθαρή την αφήνουμε να υποδουλώνεται σε ποικίλα πάθη, πάθη σκοτεινά και ανομολόγητα πολλές φορές. Γινόμαστε φιλόχρυσοι παρά φιλόχριστοι. Φιλόσαρκοι παρά φιλόθεοι. Φιλόδοξοι παρά ταπεινοί. Έτσι ο Χριστός φεύγει από την καρδιά μας. Δεν τον θέλουμε. Τον αγνοούμε ή και τον διώχνουμε.

Δεύτερον διώχνουμε τον Χριστό από την οικογένειά μας. Ας είμαστε Χριστιανοί και μάλιστα ορθόδοξοι. Συχνά ο Χριστός είναι ο μεγάλος απών από την οικογένειά μας. Δεν τον καλέσαμε ποτέ να έρθει ανάμεσά μας. Στα σπίτια δεν υπάρχει εικονοστάσι, δεν καίει κανδήλι, δεν ανάβει θυμιατό, δεν ακούγεται προσευχή, καθόμαστε στο τραπέζι χωρίς να ζητήσουμε την ευλογία Του. Πού χρόνος για όλα αυτά; Μας τον απορρόφησε η τηλεόραση και η ξέφρενη διασκέδαση. Εξόριστος από την οικογένειά μας και την Κυριακή. Θα κοιμηθούμε μέχρι το μεσημέρι, γιατί γυρίσαμε χαράματα από την διασκέδαση, θα πάμε εκδρομή, θα φύγουμε για το εξοχικό, θα πιάσουμε τις παραλίες.

Τρίτον, διώχνουμε τον Χριστό από την εργασία μας. Πώς; Με τον τρόπο που εργαζόμαστε. Όταν αδικούμε και εκμεταλλευόμαστε τον εργαζόμενο, όταν εξαπατούμε και εμπαίζουμε τον εργοδότη, όταν κλέβουμε και ξεγελούμε τον πελάτη, όταν…, όταν… Όταν συμβαίνουν όλα αυτά, Τον αρνούμαστε στην πράξη. Τον ανασταυρώνουμε και πάλι, όπως γράφει ο Απόστολος (Εβρ. 6,6).

Έστω και αν σε κάποια γωνιά του τοίχου βρίσκεται κρεμασμένη η εικόνα Του. Έστω και αν σε κάποιο ράφι της βιβλιοθήκης ή βαθιά σε κάποιο συρτάρι βρίσκεται καταχωνιασμένο το Ευαγγέλιο. Στην ουσία ο Χριστός είναι απών. Και είναι απών διότι τον διώξαμε εμείς οι ίδιοι.

Αγαπητέ αναγνώστη,

Παρ’ όλα αυτά ο Χριστός έρχεται και πάλι και χτυπά την πόρτα ζητώντας να του ανοίξουμε, ζητώντας να τον δεχθούμε. Ευλογημένοι όσοι ακούνε τη φωνή του Χριστού και ανοίγουν την πόρτα και τον κάνουν ένοικο της καρδιάς και κυβερνήτη της ζωής τους. Αμήν.

Διαλεχτός

   
   
  • Παρασκευή 19 Ιανουαρίου Μακαρίου του Αιγυπτίου, Αρσενίου, Μάρκου


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ