top2
bottom2

001

Για τον Κύριο στην χώρα τον Γαδαρηνών μας ομιλεί η σημερινή Ευαγγελική περικοπή. Εκεί, λοιπόν, ο Κύριος συνάντησε έναν δαιμονισμένο νέο, σωστό άντρο ακαθάρτων πνευμάτων. Η όψη του φοβερή. Γυρνώντας γυμνός, πλανιόταν στις ερημιές και κατοικούσε στα μνήματα. Θα λέγαμε πως ήταν το φόβητρο της περιοχής.

Μεταξύ του Χριστού και του νέου ανοίγεται ένας συνταρακτικός διάλογος. Τα ακάθαρτα πνεύματα, λεγεώνα ολόκληρη, αναφέρει το Ευαγγέλιο!!!, διαισθανόμενα το τέλος τους από τον Κύριο, τον παρακαλούν να τους επιτρέψει να εισέλθουν σε μια διπλανή αγέλη χοίρων και να πέσουν στην θάλασσα. Ο παντοδύναμος Χριστός τους το επιτρέπει όχι μόνο για να ελευθερώσει τον νέο, αλλά και για τιμωρήσει τους Γαδαρηνούς για την εκτροφή των χοίρων που επιτελούσαν, αν και το απαγόρευε ο Μωσαϊκός Νόμος. Πράγματι τα δαιμόνια μπήκαν μέσα στους χοίρους και έπεσαν από τον γκρεμό.

Οι βοσκοί τρέχουν και ειδοποιούν στην πόλη και όπως ήταν φυσικό ήρθαν και άλλοι κάτοικοι και βλέποντας τον Χριστό και τον δαιμονισμένο νέο σώφρονα και ιματισμένο, μάλλον από φόβο, ζήτησαν από τον Χριστό να φύγει όχι μόνο από την πόλη τους, αλλά και από την περιφέρειά τους. Η συμπεριφορά τους αυτή όμως δεν δείχνει ίχνος μετάνοιας.

Ο πρώην δαιμονισμένος ζητάει από τον Χριστό να τον πάρει μαζί του, αλλά ο Χριστός του παραγγέλλει: «υπόστρεφε εις τον οίκον σου και διηγού όσα εποίησέ σοι ο Θεός», δηλαδή γύρνα πίσω στο σπίτι σου και διηγήσου όσα θαυμαστά σου έκανε ο Θεός.

Αυτό είναι το χρέος μας. Αυτός είναι ο τρόπος για να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας προς τον Κύριο. Να διηγούμαστε δηλαδή τις ευεργεσίες του στους άλλους συνανθρώπους μας. Να καταθέτουμε ενώπιον των ανθρώπων τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού. Σήμερα, στην εποχή μας. Μια εποχή που μοιάζει με μια απέραντη χώρα Γαδαρηνών. Πολλοί από τους ανθρώπους σήμερα αξιώνουν από τον Χριστό να φύγει από τα όριά τους, τη ζωή, την οικογένεια, το κοινωνικό τους περιβάλλον.

Θα ρωτήσει κάποιος· και που οφείλουμε να δίνουμε την μαρτυρία πίστεως;

Πρώτα-πρώτα μέσα στην οικογένεια. Ο πιστός άνθρωπος, όποιος και αν είναι, πατέρας ή μητέρα, γιος ή κόρη, παππούς ή γιαγιά, οφείλει να δίνει τη μαρτυρία της πίστεως. Να κάνει λόγο για το Θεό. Να υπενθυμίζει με διάκριση ξεχασμένα καθήκοντα, ευλαβικές παραδόσεις, άγιες οικογενειακές συνήθειες.

Στ’ αλήθεια! Πόσα δεν κατόρθωσε μια πιστή σύζυγος, μια χριστιανή μάνα, ένας φλογερός νέος, μια σεμνή κόρη μέσα στην οικογένεια. Αληθινά θαύματα!

Ένα άλλο μέρος είναι ο χώρος της εργασίας μας. Το Ευαγγέλιο δεν είναι για το εικονοστάσι του σπιτιού μας. Μας δόθηκε για να εμπνέει την ζωή μας. Για να το καταστήσουμε πράξη. Πρέπει να το κατεβάσουμε στο στίβο της ζωής μας. Έτσι δεν έκανε και ο Άγιος Δημήτριος, που εορτάζουμε σήμερα; Πόσους νέους φώτισε; Μέχρι που το πλήρωσε με την ζωή του. Έγινε μέγας από τον Θεό όμως.

Ο χριστιανός οφείλει να σταθεί όρθιος σε κάθε χώρο εργασίας, γραφείο, κατάστημα, δικαστήρια, στρατώνες, εργοστάσια, παντού. Να ασκήσει το επάγγελμά του καθοδηγούμενος από το νόμο του Ευαγγελίου.

Τέλος μέσα στο σχολείο. Όχι μόνο οι μεγάλοι, αλλά και οι μικροί, τα χριστιανικά νιάτα. Έχουν και τα παιδιά μας χρέος ομολογίας Χριστού. Μέσα στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στο πανεπιστήμιο. Παράλληλα θα πρέπει να αντιμετωπίζουν θαρραλέα την αθεΐα. Με υπομονή την ειρωνεία των άλλων. Ανυποχώρητα τον πειρασμό. Με την βεβαιότητα πως δεν είναι μόνοι, αλλά και άλλοι νέοι αγωνίζονται στον ίδιο στίβο υπέρ της πίστεως.

Ο πρώην δαιμονισμένος νέος ανταποκρίθηκε πρόθυμα στην εντολή του Κυρίου. Χρέος έχουμε να κάνουμε και εμείς το ίδιο. Να γινόμαστε καθημερινά, παντού και πάντοτε, μάρτυρες του Χριστού. Αμήν.

Διαλεχτός

   
   
  • Παρασκευή 19 Ιανουαρίου Μακαρίου του Αιγυπτίου, Αρσενίου, Μάρκου


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ