top2
bottom2

 001

Για τον θάνατο μας ομιλεί η σημερινή Ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου. Στην λέξη και μόνο θάνατος, μερικοί σκέφτονται την λέξη φρίκη. Είναι όμως έτσι; Θα το δούμε ευθύς αμέσως.

Γονατιστό μπροστά στον Κύριο βλέπουμε τον απελπισμένο πατέρα Ιάειρο. Με δάκρυα! Ο λόγος απλός. Ζητάει να θεραπεύσει την μονάκριβη κόρη του που ήταν βαριά άρρωστη. Σ’ Αυτόν στήριζε όλες τις ελπίδες του. Ο Χριστός τον συμπόνεσε και ξεκίνησε μαζί του για το σπίτι. Στον δρόμο, όμως, ο δούλος του Ιάειρου του φέρνει το μήνυμα πως η κόρη του πέθανε και να μην απασχολεί πλέον τον Διδάσκαλο. Δίστομο μαχαίρι τα λόγια στον πονεμένο πατέρα. «Μη φοβού, μόνο πίστευε», τα λόγια του Χριστού στην απελπισία του Ιάειρου.

Φθάνοντας στο σπίτι, ο Χριστός πρώτα παρηγορεί τους θλιμμένους και στην συνέχεια πιάνοντας το χέρι της μοναχοκόρης την ανασταίνει. Όπως ήταν φυσικό απερίγραπτη χαρά πλημμύρισε το μαυροφορεμένο σπίτι. Με προσταγή του Χριστού ο φοβερός θάνατος έδωσε πάλι τη θέση του στην ζωή.

Κοινή μοίρα των ανθρώπων ο θάνατος, αγαπητέ αναγνώστη. Γεννιέται μαζί με την ζωή! Είναι, ο θάνατος, ο πιο ανεπιθύμητος μα και ο πιο αχώριστος σύντροφος του ανθρώπου. Ζώντας την ζωή δεν κατανοούμε το μυστήριο. Φυσικά με τις ασθένειες και τους κινδύνους προαισθανόμαστε την ύπουλη προσέγγισή του.

Ο Απόστολος Παύλος, σε μία από τις πολλές επιστολές του, μας δίνει την ερμηνεία του θανάτου: «Με το παράπτωμα του ανθρώπου εισήλθε στον κόσμο η αμαρτία και με την αμαρτία ο θάνατος». Από τότε όλοι πεθαίνουν.

Με τον θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού, όμως, νικιέται ο θάνατος και επανέρχεται η ανθρώπινη φύση στην προπτωτική κατάσταση. Ο φυσικός θάνατος, τον οποίο όλοι θα υποστούμε, μαζί με τον Χριστό είναι μόνο θάνατος σωματικός. Όταν είμαστε αιχμάλωτοι της αμαρτίας, τότε είμαστε νεκροί. Ο Χριστός άλλωστε είπε πως, όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν δεν έχει να φοβηθεί τον θάνατο και αν πεθάνει θα ζήσει.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα της εν Χριστώ ζωής. Με τον Χριστό ο θάνατος πήρε μια καινούργια μορφή. Μετά τα πάθη και την Ανάσταση αντεστράφησαν οι όροι. Ο θάνατος γίνεται ο σπόρος της αθανασίας. Οι τάφοι γίνονται τα σιωπηλά εργαστήρια της Αναστάσεως. Με τον θάνατο περνάμε στην αιωνιότητα, στην Άνω Ιερουσαλήμ. Χωρίς το πνεύμα του Χριστού ο θάνατος θα ήταν φρίκη. Με την πίστη του Χριστού, όμως, αντιμετωπίζεται με καρτερία και υπομονή.

Είναι άξιο παρατηρήσεως πώς προσπαθούν μερικοί άνθρωποι χωρίς τον Θεό να αντιμετωπίσουν τη φρίκη του θανάτου. Ωραιοποιούν τους νεκρούς, προσπαθούν να διασκεδάσουν την παρουσία του, ζητούν να απαλείψουν κάθε τι που τον θυμίζει.

Δεν φοβόμαστε τον θάνατο, διότι πιστεύουμε ότι μας περνά στον κόσμο των πνευμάτων. Αυτός ο κόσμος, όσο και αν αγωνίζονται μερικοί υλιστές να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει, είναι η μόνιμη πατρίδα μας, μέσα στην οποία δεσπόζει  «ο Θεός των πνευμάτων και πάσης σαρκός».

 Αγαπητέ αναγνώστη, δεν ταιριάζουν στο χριστιανό οι θρήνοι και οδυρμοί. Τα δάκρυα του χωρισμού δεν πρέπει να έχουν την πίκρα της απιστίας, αλλά την γλυκύτητα της υπομονής και της καρτερίας. Ο θάνατος μετά την Ανάσταση του Χριστού έγινε ύπνος και ανάπαυση! Αμήν.

Διαλεχτός

   
   
  • Παρασκευή 19 Ιανουαρίου Μακαρίου του Αιγυπτίου, Αρσενίου, Μάρκου


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ