top2
bottom2

001

Είναι γεγονός, αγαπητέ αναγνώστη, πως δύο από τις βασικότερες ανάγκες του ανθρώπου είναι η τροφή και η ένδυση. Η τροφή για να αυξηθεί και να συντηρηθεί το σώμα και η ένδυση για να καλύψουμε την γυμνότητα και να προστατευτούμε από τις διάφορες καιρικές συνθήκες.

Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια αγωνιζόμαστε για να εξασφαλίσουμε τροφή και ένδυση. Αν δεν προσέξουμε όμως, ο αγώνας αυτός καταλήγει σε τυραννικό πάθος. Το ένδυμα γίνεται πολυτέλεια και χλιδή, ενώ η τροφή και η λήψη της γίνονται κοιλιοδουλία ή καλύτερα κολακεία της σάρκας.

Τον κίνδυνο αυτό μας επισημαίνει σήμερα ο Κύριος με την παραβολή του πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου.

«Άνθρωπός τις ην πλούσιος». Έτσι αρχίζει την παραβολή Του. Αντίθετα με τον Λάζαρο, για τον πλούσιο απαξιώνει να αναφέρει το όνομά του. Μας περιγράφει, όμως, με ζωηρά χρώματα την εγκόσμια πορεία του. Του απαγγέλλει βαρύ μεταθανάτιο κατηγορητήριο. Γιατί τάχα; Επειδή ήταν πλούσιος; Μήπως πλούτος και υλικά αγαθά είναι κατακριτέα στα μάτια του Θεού;

Ασφαλώς όχι. Το πρόβλημα βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο τα χρησιμοποιούμε. Στο πως διαχειριζόμαστε τον πλούτο, που, φυσικά, αποκτήσαμε με τον έντιμο μόχθο μας. Πρέπει να ομολογήσουμε πως η καρδιά του ανθρώπου εύκολα αιχμαλωτίζεται από τα πλούτη.

Αυτό ακριβώς έπαθε και πλούσιος της σημερινής παραβολής. Έγινε αιχμάλωτος του πλούτου. Λησμόνησε τον Θεό και διέγραψε τους συνανθρώπους του. Κυριεύτηκε από την πολυτέλεια. Φορούσε τα πιο ακριβά ενδύματα και κόμπαζε στολισμένος έτσι όπως ήταν. Και δεν αρκεί μόνο που ήταν ματαιόδοξος, αλλά ήταν και κοιλιόδουλος. «Ευφραινόμενος καθ’ ημέραν λαμπρώς», όπως γράφει χαρακτηριστικά το Ιερό Ευαγγέλιο. Φαγητά σπάνια, ποτά μεθυστικά και μυρωδάτα. Πλήθη κολάκων συνέτρωγαν μαζί του. Και όλα αυτά όχι σπάνια, κάθε μέρα.

Ο Χριστός μας παρουσιάζει όμως και την άλλη εικόνα, αυτή του φτωχού Λαζάρου. Φτωχός, παραπεταμένος έξω από το σπίτι του πλουσίου, ζούσε από τα ψίχουλα που έπεφταν από τα καθημερινά τραπέζια. Τα έβλεπε όλα αυτά ο πλούσιος. Όμως έμενε ψυχρός και αδιάφορος.

Ας αφήσουμε τον πλούσιο και ας περάσουμε στην εποχή μας. Πολύ φοβούμαι, λοιπόν, ότι και σήμερα- και όχι μόνο οι πλούσιοι, αλλά λίγο πολύ όλοι μας- πάσχουμε από την διπλή αρρώστια του πλουσίου της παραβολής. Η σημερινή κοινωνία είμαστε μια κοινωνία πολυτέλειας, επιδείξεως και σπατάλης. Ο άνθρωπος ντύνεται (ή να το πούμε γδύνεται ;;;) όχι λόγω ανάγκης, αλλά λόγω μόδας. Επειδή το επιβάλλουν τα διάφορα κέντρα ή τα οικονομικά συμφέροντα. Ανυπολόγιστο χρήμα για ρούχα, κοσμήματα, «ινστιτούτα καλλονής» κ.ά. Αλλά και στην λατρεία της κοιλιάς δεν υστερούμε. Χρήμα, χρήμα άφθονο για να φάμε και να πιούμε ό,τι πιο σπάνιο και πολυτελές υπάρχει.

Και όλα αυτά όταν ανάμεσά μας, πολύ κοντά μας (η γη μας σήμερα δεν είναι παρά μια μεγάλη γειτονιά) χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν από πείνα ή υποσιτίζονται ή ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες. Όλοι αυτοί είναι οι σύγχρονοι φτωχοί Λάζαροι! Και μπορούμε να τους δούμε. Είναι ανάμεσά μας.

Αγαπητέ αναγνώστη, δεν ήταν για τα πλούτη που κατακρίθηκε ο πλούσιος. Ήταν η προσήλωσή του σ’ αυτά. Ο τρόπος που τα διαχειρίσθηκε. Η αναλγησία μπροστά στον πόνο.

Γι’ αυτό μακριά από την πολυτέλεια και την κοιλιοδουλία. Ασφαλώς θα φάμε, θα πιούμε και θα ντυθούμε. Όμως πάντα με μέτρο, απλά και λιτά. Δεν είναι σκοπός της ζωής μας η ενδυμασία και η τροφή. Είναι μέσα. Δεν ζούμε για να τρώμε, αλλά τρώμε για να ζούμε. Αλλά ζούμε και για να είναι τα χέρια και οι καρδιές μας ανοιχτά στον πόνο και στις ανάγκες των συνανθρώπων μας. Αμήν.

Διαλεχτός

  • Τετάρτη 25 Απριλίου Μάρκου του Ευαγγελιστού

   
   

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ