top2
bottom2

«Και έρχονται προς αυτόν παραλυτικόν φέροντες, αιρόμενον υπό τεσσάρων»

unnamedΠολλά τα πρόσωπα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής. Πρώτα-πρώτα ο ίδιος ο Χριστός-διδάσκαλος, αλλά παράλληλα και φιλάνθρωπος ιατρός. Στη συνέχεια ο Παραλυτικός, οι Γραμματείς, το συναγμένο πλήθος και οι τέσσερις μεταφορείς του παραλυτικού.

Θα αφήσουμε όμως σήμερα τις άλλες πλευρές τις ευαγγελικής περικοπής και θα εστιάσουμε την προσοχή μας στα πρόσωπα των τεσσάρων αυτών ανδρών, των αχθοφόρων της αγάπης. Τα ονόματά τους δεν διασώζονται, αλλά έμεινε στους αιώνες η τρανή πράξη που έκαναν.

Ένα πρώτο πράγμα που θα ήθελα να παρατηρήσουμε, αγαπητέ αναγνώστη, είναι οι αγάπη που τους εμπνέει. Χωρίς να σκεφθούν και πολλά πράγματα αφήνουν την εργασία τους και δείχνουν πρόθυμη συμπαράσταση στον ανθρώπινο πόνο. Δεν ντρέπονται να σηκώσουν το φορείο με τον άρρωστο.

Ας δούμε τώρα την μεγάλη αντίθεση του πλήθους. Ενώ όλοι έτρεξαν και συνωστίζονταν να ακούσουν την διδασκαλία του Χριστού, εν τούτοις απέναντι στην δυστυχία και τον πόνο έμεναν ψυχροί και αδιάφοροι. Ούτε καν κουνήθηκαν να περάσει ο ασθενής, δεν άφηναν με τίποτε την θέση τους.

Η γνήσια αγάπη, πρέπει να το ομολογήσουμε, γίνεται εφευρετική. Επινοεί τρόπους, υπερπηδά τα εμπόδια και παρακάμπτει τις τυχόν δυσκολίες. Οι τέσσερις ανέβηκαν πάνω στα κεραμίδια και κάνοντας ένα άνοιγμα κατέβασαν μέσα στο σπίτι τον Παραλυτικό. Εδώ έγκειται το δεύτερο στοιχείο, η τόλμη της αγάπης και η εφευρετικότητα του ενδιαφέροντός τους.

Όμως υπάρχει και ένα τρίτο στοιχείο που αποτελεί το θεμέλιο των άλλων δύο. Ποιο είναι αυτό; Μα η πίστη των τεσσάρων ανδρών. Μια πίστη δυνατή, ακλόνητη! Μια πίστη ταπεινή διότι δεν ζήτησαν από τον Κύριο να πάει, αλλά βρήκαν τρόπο και τον προσέγγισαν οι ίδιοι, αν και υπήρχαν πολλές δυσκολίες, υπερνικώντας τα εμπόδια. Βλέποντας αυτήν την πίστη ο Χριστός, χαρίζει αμέσως την άφεση των αμαρτιών πρώτα και έπειτα την σωματική ίαση στον ασθενή.

Η στάση των τεσσάρων αυτών ανδρών ανταποκρίνεται σ’ ένα υπαρκτό πρόβλημα. Ανάλογες ανάγκες έχουμε και σήμερα, αν και συνθήκες ζωής έχουν σαφώς βελτιωθεί. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.

Πόσοι, άραγε, άρρωστοι βρίσκονται ξεχασμένοι σε διάφορα νοσοκομεία; Πόσοι τρόφιμοι είναι παρατημένοι σε διάφορα ιδρύματα; Όλοι τους αισθάνονται εγκαταλειμμένοι από οικογένεια, συγγενείς, φίλους. Τους λείπει η ζεστασιά και το χαμόγελο ενός ανθρώπου. Δεν υπάρχουν και σήμερα συνάνθρωποι ανήμποροι που ζουν ολόκληρη την ζωή τους πάνω σ’ ένα καροτσάκι ή κλεισμένοι στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού τους; Άλλοι κατάκοιτοι που θέλουν να κουβεντιάσουν με κάποιον, να πουν τον πόνο τους κάπου;

Απέναντι όλων αυτών των αδελφών μας έχουμε χρέος, κυρίως εμείς οι χριστιανοί, να σταθούμε με αγάπη. Πρέπει να τους αναζητήσουμε, να τους πλησιάσουμε με ενδιαφέρον και το κυριότερο να τους αφουγκραστούμε. Στο όνομα του Χριστού να τους απλώσουμε το χέρι μας.

Ας μην λησμονούμε, αγαπητέ αναγνώστη, πως «ο Θεός αγάπη εστί, και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει (Α΄ Ιωάν. 4,16)». Αμήν.

Διαλεχτός

  • Δευτέρα 18 Ιουνίου Λεοντίου, Υπατίου, Θεοδούλου, Αιθερίου μαρτύρων

   
   

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ