Λόγια θλίψης, πόνου και αγάπης για τον πατέρα Αλέξιο που εκοιμήθη

99999999999999999Περικλή Βασιλού

«…και εσταί ως το ξύλον το πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους

των υδάτων, ό των καρπόν αυτού δώσει εν καιρώ αυτού και το φύλλον αυτού ουκ απορρυήσεται και πάντα, όσα αν ποιή, κατευοδωθήσεται.» (ψαλμός Δαυίδ Α.1.3)

035Έφυγε πριν λίγες μέρες από κοντά μας ο πατέρας Αλέξιος, σκορπώντας  θλίψη σε όλο το ποίμνιό του στα Τρίκαλα και οι πρώτες σκέψεις που έκανα ήταν να γυρίσω την μνήμη μου πίσω στον Οκτώβριο του 1981, όταν ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, απευθυνόμενος -σε Επιτροπή που του είχαμε κάνει τότε επίσκεψη- μας είπε: «…εγώ αγαπάω τα Τρίκαλα, θα σας στείλω ένα «παιδί-διαμάντι…», κι έτσι όπως σοφά είπε έγινε, η πνευματική πορεία επί των ημερών του στα Τρίκαλα απογειώθηκε, κι όλοι μας βρεθήκαμε εργαζόμενοι στο πλάι του, για το καλό της Εκκλησίας και του τόπου μας…

Αγώνες γνωστοί στην τοπική κοινωνία και με έργα όπως -με πολύ επίμονη προσπάθεια- η δυναμική και πρωτοφανής συμμετοχή του σε καθιστική διαμαρτυρία στην κεντρική πλατεία της πόλης για την λειτουργία της σχολής ΤΕΦΑΑ, που έφθασε σήμερα να τύχει παγκόσμιας αναγνώρισης, η ανέγερση ναού του πολιούχου της πόλεως των Τρικάλων Αγίου Βησσαρίωνα -όπου πλησίον του οποίου αναπαύεται- και πλήθος άλλων που οι Τρικαλινοί θα μνημονεύουν εσαεί.

Η ιδιότητά μου τότε για μακρό χρόνο ως Προέδρου του Εμπορικού Συλλόγου Τρικάλων μου έδωσε τη δυνατότητα να ενώσω τις δυνάμεις μου μαζί του και να πετύχουμε έτσι καλύτερα στόχους που διαφορετικά δεν θα πραγματοποιούνταν…

Ενθυμούμαι την επί σειρά ετών συνεργασία του με τον Αρχιεπίσκοπο μακαριστό Σεραφείμ ως Δεσπότης εκλεγείς στην επισκοπή Διαυλείας το 1976, δείχνοντας λαμπρά δείγματα γραφής γι’ αυτό που θα επακολουθούσε, πνευματικές υπηρεσίες ποτισμένες από πνεύμα αγάπης και πλήρης πίστης χριστιανικής, ακλόνητης από εμπόδια και δοκιμασίες, μια πορεία αντάξια του ήθους και των αρετών που διέθετε...

Περισσεύουν τα αισθήματα αγάπης αλλά και του πόνου που νιώσαμε όλοι μας μόλις πληροφορηθήκαμε την είδηση της απώλειάς του, έτσι όπως θα κάναμε για ένα μέλος της οικογένειάς μας, μας παρηγορεί όμως ότι έφυγες με την περίσσεια αγάπη και τον σεβασμό όλων όσων είχαν την τύχη να σε γνωρίσουν -αλλά και όχι μόνο- κι ένας απ’ αυτούς κι εγώ, μια μακρόχρονη σχέση αγάπης και προσφοράς που σημαδεύει τις ζωές όλων για πάντα…

Ευτυχήσαμε να έχουμε στην πόλη μας ένα ταπεινό, λιγομίλητο και άξιο ποιμένα, ένα θείο δώρο, τις δάφνες του οποίου εισπράττουμε μέχρι σήμερα αλλά και για πάντα, ας διδαχθούμε από την σοφία της προσωπικότητάς του, την αποφασιστικότητά του, την αδάμαστη θέλησή του για προσφορά, την χωρίς όρους θυσία του εαυτού του μπρος στο δίκαιο και το πρέπον, μια στάση γεμάτη από χριστιανικό πνεύμα αλλά και θάρρος περίσσιο πάνω από τα συνήθη…

Αναπαύσου εν ειρήνη άγιε ποιμένα μας, έτσι όπως η θεία κρίση αποφασίζει για όλους εκείνους που έταξαν να υπηρετούν το Θεό και τα πλάσματά του, χωρίς να υπολογίσουν ούτε κόπους, ούτε θυσίες, ούτε δυσκολίες, όπου πολλές φορές, καταχθόνιες δυνάμεις καραδοκούν για να εκτρέψουν από το δρόμο του Θεού όποιον με τόση πίστη τάσσεται μαζί Του, κι αυτά εσύ άγιε ποιμένα μας τα ήξερες και τα χειρίστηκες με ένα τρόπο που όλοι μας πρέπει να κατανοήσουμε και να παραδειγματιστούμε, αφού στο διάβα αυτής της πρόσκαιρης ζωής οι ευκαιρίες θα είναι αρκετές να δείξουμε, ποιο στρατόπεδο υπηρετούμε και ποιο απαρνιόμαστε…

Ας είναι ελαφρό το χώμα πατέρα Αλέξιε που σε σκεπάζει, κι ας παρηγορηθούμε από το πλήθος των αγαπημένων ψυχών που σε υποδέχθηκαν με χαρά μαζί στις αγκάλες του Θεού…

Αιωνία σου η μνήμη…