Επίσημη τελετή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για την αγιοκατάταξη του ιερέως Δημητρίου Γκαγκαστάθη

Το Σάββατο 30 Αυγούστου 2025, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος, συνοδευόμενος από τους Ιερείς π. Θεοφύλακτο, π. Γαβριήλ, τον Αρχιδιάκονο π. Χρυσόστομο, την Αντιπεριφερειάρχη Τρικάλων κα Χρύσα Ντιντή, τον Πρόεδρο της Αστικής Ανάπτυξης του Δήμου Τρικκαίων κ. Γεώργιο Ζιώγα, καθώς και πλήθος προσκυνητών από τα Τρίκαλα που ακολουθούν τον Σεβασμιώτατο, πραγματοποίησε ευλαβική επίσκεψη στην Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητα, τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Ο Σεβασμιώτατος με συγκίνηση και ευγνωμοσύνη ευχαρίστησε τον Παναγιώτατο για τη μεγάλη ευλογία της επισήμου αγιοκατατάξεως του φιλαγγέλου Αγίου Δημητρίου του Γκαγκαστάθη, εκφράζοντας τις ευχαριστίες και του πιστού λαού των Τρικάλων. Ιδιαιτέρως δε ευχαρίστησε και τα μέλη της Πατριαρχικής Ιεράς Συνόδου, τα οποία παρευρέθηκαν κατά την ιερά αυτή συνάντηση.

Εν συνεχεία, ο Σεβασμιώτατος προσέφερε στον Παναγιώτατο ένα ομόφορο και ένα πετραχήλι, εργόχειρα της Ιεράς Μονής Κορμπόβου, καθώς και την Ιερά Εικόνα του Αγίου Δημητρίου, φιλοτεχνημένη από τον π. Θεοφύλακτο. Ο Παναγιώτατος με πατρική αγάπη απηύθυνε λόγους χαράς και ευλογίας προς όλη την τρικαλινή αντιπροσωπεία, ευχόμενος ο νεοφανής Άγιος Δημήτριος να αγιάζει και να ευλογεί τη ζωή του ευσεβούς λαού.

Τέλος, ανακοινώθηκε ότι η επίσημη τελετή της αγιοκατατάξεως και η ανάγνωση της Συνοδικής Πράξεως θα πραγματοποιηθούν στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Τρικάλων, την 29^η Ιανουαρίου 2026, ημέρα μνήμης του Αγίου Δημητρίου του Γκαγκαστάθη, εκπροσωπουμένου του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου από τον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας κ. Μακάριο. Η μνήμη του Αγίου θα τιμάται επίσης κάθε έτος την 30^ή Αυγούστου στην ιδιαίτερη πατρίδα του τον Πλάτανο Τρικάλων.

Η Α. Θ. Παναγιότης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, χοροστάτησε κατά την Ακολουθία της τελετής υπογραφής της Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξης ένταξης ενός νέου Αγίου στο εορτολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία πραγματοποιήθηκε το απόγευμα του Σαββάτου, 30 Αυγούστου 2025, στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό.

Ο Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτης κ. Βοσπόριος, Αρχιγραμματέας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, ανέγνωσε την Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη Αγιοκατατάξεως του μακαρίου ιερέως Δημητρίου Γκαγκαστάθη.

Ακολούθως ο Παναγιώτατος και οι Συνοδικοί Αρχιερείς Σεβ. Κολωνείας κ. Aθανάσιος, Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου κ. Ανδρέας, Βελγίου κ. Αθηναγόρας, Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας κ. Παίσιος , Ατλάντας κ. Σεβαστιανός, Κυδωνιών κ. Αθηναγόρας, Σηλυβρίας κ. Μάξιμος, Αυστραλίας κ. Μακάριος, Ελβετίας κ. Μάξιμος, Ιρλανδίας κ. Ιάκωβος και Μεξικού κ. Ιάκωβος, υπέγραψαν την Πράξη στον οικείο Κώδικα του Πατριαρχείου.

Παρέστησαν, επίσης, οι Αρχιερείς Σεβ. Γέρων Δέρκων κ. Απόστολος, Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος, ο οποίος είχε υποβάλει διά της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος το σχετικό αίτημα Αγιοκατατάξεως, Δέρβης κ. Ιεζεκιήλ, Ικονίου κ. Θεόληπτος, Γουίννιπεγκ κ. Ιλαρίων, Νέας Ιερσέης κ. Απόστολος, Νέας Ζηλανδίας κ. Μύρων, Προύσης κ. Ιωακείμ, και ο Θεοφιλ. Αλικαρνασσού κ. Αδριανός, η Οσιωτ. Ηγουμένη Ισιδώρα με την αυταδέλφη της, κατά σάρκα θυγατέρες του νέου αγίου, μαζί με άλλους συγγενείς τους, η Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Τρικάλων Ευγεν. κ. Χρύσα Ντιντή, ο Πρόεδρος της Αστικής Ανάπτυξης Α.Ε. Δήμου Τρικκαίων Εντιμ. κ. Γεώργιος Ζιώγας, Δημοτικός Σύμβουλος, και πλήθος προσκυνητών από τα Τρίκαλα.

Στην ομιλία του ο Παναγιώτατος, μεταξύ άλλων, είπε:

“Καλωσορίζομεν εγκαρδίως εν Φαναρίω πάντας υμάς τους Τιμιωτάτους και αγαπητούς αδελφούς Ιεράρχας, τους ευλαβεστάτους κληρικούς και μοναστάς, και πάντα τα φιλόχριστα τέκνα της Εκκλησίας εις την ιεράν και κατανυκτικήν ταύτην Σύναξιν. Η Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία φυλάσσει εις την Πόλιν των Πόλεων, αμετακινήτως επί μακρούς αιώνας, τον τόπον και τον τρόπον του βίου των Ορθοδόξων, την πίστιν, το ήθος και τον πολιτισμόν μας, διακονούσα εκ της πνευματικής ταύτης Ακροπόλεως της Ορθοδοξίας το χριστώνυμον ποίμνιον αυτής, το ενταύθα και το εν απάση τη δεσποτεία Κυρίου, λειτουργικώς και πνευματικώς, ποιμαντικώς και αγαπητικώς, κηρύττουσα τον λόγον της αληθείας, αγωνιζομένη διά την ευστάθειαν της Ορθοδοξίας και δεομένη «υπέρ των πάντων ενώσεως», μεριμνώσα διά την ειρήνην, την δικαιοσύνην, την αλληλεγγύην και την προστασίαν της δημιουργίας, εν στερρά πεποιθήσει, συμφώνως και προς την εξής απόφανσιν της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Κρήτη 2016): «Το γεγονός ότι ‘το πολίτευμα ημών εν ουρανοίς υπάρχει᾽ (Φιλιπ. γ’, 20), δεν αναιρεί, αλλ’ ενδυναμώνει την μαρτυρίαν ημών εν τω κόσμω», (Εγκύκλιος, Προοίμιον).”

Στη συνέχεια ο Πατριάρχης πρόσθεσε:

“Εις τον πυρήνα της εκκλησιαστικής ζωής ανήκει η ανάδειξις της παρουσίας των Αγίων, ως μετοχής αυτών εις την αγιότητα του «μόνου Αγίου» Θεού, εν τη «κοινωνία των αγίων», τη «κοινωνία θεώσεως», ήτις εστίν η Εκκλησία, την ζωήν της οποίας διατρέχει εξ αρχής η παρουσία των Αγίων. Αυτό συμβαίνει και εις το παρόν. Και προς το μέλλον πορεύεται ο λαός του Θεού, «με τα βήματα των Αγίων».

Οι Άγιοι θαυματουργούν και στηρίζουν τους πιστούς, προσφέροντες όχι μόνον «βοήθειαν», αλλά «Αλήθειαν», η οποία μεταμορφώνει την ζωήν του κόσμου. Ο Άγιος είναι ο κατ’ εξοχήν ελεύθερος εν Χριστώ άνθρωπος. Ενσαρκώνει την αλήθειαν ότι η εκκλησιαστική ζωή είναι βίωσις της «αληθεστάτης ελευθερίας», ως ζωή εν Χριστώ και κατά Χριστόν, ως επιτέλεσις των θείων Αυτού προσταγμάτων. «Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνός εστιν ο αγαπών με» (Ιωάν. ιδ’, 21). Κατά τον Άγιον Μάξιμον τον Ομολογητήν, ο Χριστός «εκάστη μυστικώς ενυπάρχει των οικείων εντολών… Ο τοίνυν δεχόμενος θείαν εντολήν και ποιων αυτήν, τον εν αυτή του Θεού δέχεται Λόγον» (Κεφάλαια περί θεολογίας και οικονομίας, 2, 70, PG 90, 1156-1157).

Εις την παράδοσιν της Ορθοδοξίας η αγιότης δεν νοείται ως ανθρώπινον κατόρθωμα, αλλά βιούται ως δώρον της Θείας χάριτος. Κάθε Άγιος είναι ζώσα και εύγλωττος μαρτυρία ότι μόνον ο Θεός σώζει και αγιάζει. «Ο άνθρωπος δέχεται την αγιότητα ως δωρεά του Θεού. Και η συμβολή στο έργο του εξαγιασμού του έγκειται στο να καταστήσει τον εαυτό του κατάλληλο να δεχθεί τον αγιασμό, που προσφέρει σε αυτόν ο Θεός», σημειώνει ο Εντιμολογιώτατος Καθηγητής Γεώργιος Μαντζαρίδης (Οδοιπορικό θεολογικής ανθρωπολογίας, Ιερά Μονή Βατοπαιδίου – Άγιον Όρος, 2005, σ. 307).

Αυτήν την αλήθειαν, αυτάς τας τιμαλφεστάτας παραδόσεις εκπροσωπεί ο εν Αγίοις μακάριος ιερεύς του Υψίστου Δημήτριος Γκαγκαστάθης, ο χαρισματικός εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Πλατάνου Τρικάλων, εν τω τιμίω προσώπω του οποίου καθίσταται απτή και προσιτή η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπον. Ο νεοκαταταγείς Άγιος είναι ζώσα εικών ενός Θεού, ο οποίος δεν παραμένει κεκλεισμένος εις την απρόσιτον υπερβατικότητά Του, αλλά είναι «Θεός μεθ’ ημών», «Θεός σχέσεων», Θεός ενδοξαζόμενος εν τοις Αγίοις Αυτού, ο οποίος μας καλεί να καταστώμεν κοινωνοί της αγιότητός Του. Διεκρίθη διά την απλότητα και την ταπείνωσίν του, «αριθμών εαυτόν μετά των εσχάτων», εν αγρυπνίαις και προσευχαίς, ενάρετος και ασκητικός, ρωμαλέω φρονήματι ομολογητής της Ορθοδοξίας, με προορατικόν χάρισμα, αγιάζων, θαυματουργών και ιώμενος τους πιστούς και μετά την κοίμησίν του. Ήδη πριν εγγραφή επισήμως εις τας δέλτους των Αγίων, είχε το όνομά του εγχαραχθή χρυσοίς γράμμασιν εις τας ψυχάς των πιστών. Ο μακάριος ιερεύς των Τρικάλων ηύξησε διά της ευλογημένης φιλοθέου και φιλανθρώπου βιοτής του το χάρισμα, το οποίον έλαβε παρά Θεού, αποτελεί δε δώρον ανεκτίμητον του ουρανού προς τον εν Τρικάλοις φιλόχριστον λαόν, προς τον Ορθόδοξον κόσμον και την οικουμένην όλην, εξαγγέλλων «έως εσχάτου της γης» ότι «ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία» (Πραξ. δ’, 12), ει μη εν Χριστώ, τω ελευθερώσαντι ημάς εκ της δουλείας του αλλοτρίου.”

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο Παναγιώτατος ανέφερε:

“Η ένταξις ενός νέου Αγίου εις το Αγιολόγιον της Εκκλησίας αποτελεί κομβικόν γεγονός διά τον λαόν του Θεού. Καλεί δε παραλλήλως ένα έκαστον εξ ημών να αναλογισθώμεν τι σημαίνει αγιότης διά την ζωήν μας ως μελών της Εκκλησίας του Χριστού.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης, παγκοσμίως ανεγνωρισμένος θεολόγος, υπογραμμίζει ότι η αγιότης, όπως αυτή κατανοείται και βιούται εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν, περιλαμβάνει «μίαν μεγάλην ποικιλίαν χαρισμάτων». «Δεν υπάρχει μόνον ένα είδος αγιότητος στην Εκκλησία» γράφει. «Υπάρχουν πολλές μορφές αγιότητος, διότι υπάρχουν πολλά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και η αγιότητα δεν είναι κατόρθωμα δικό μας, δεν είναι αποτέλεσμα των ηθικών και άλλων προσπαθειών μας, δεν είναι υπόθεση αρετής, είναι υπόθεση χαρίσματος του Αγίου Πνεύματος… Είναι χαρακτηριστικό ότι στη χορεία των αγίων περιλαμβάνονται προφήτες, απόστολοι, ιεράρχες, μάρτυρες, ανάργυροι, όσιοι, δίκαιοι, νεομάρτυρες· ένα μεγάλο φάσμα μορφών αγιότητος. Διότι το Άγιο Πνεύμα διαιρεί τα χαρίσματα και δίνει στον καθένα το χάρισμα που κατά τη βούληση του αγίου Θεού θα οικοδομήσει την Εκκλησία. …Και η Εκκλησία οικοδομείται με πλήθος χαρισμάτων» (Εκατό κηρύγματα, Άρτος Ζωής, Αθήνα 2023, σ. 262-263).

Αυτή η ποικιλία των μορφών εκφράσεως της αγιότητος όχι μόνον δεν αναιρεί, αλλά αναδεικνύει την κοινήν ρίζαν και την εσχατολογικήν αναφοράν της, εκ της οποίας και τρέφεται. Πυρήν της αγιότητος είναι η εκκλησιαστική της συνάφεια, η ταπεινοφροσύνη, η εκκοπή του ιδίου θελήματος και η υπέρβασις του ατομοκεντρισμού, η πλήρης αφιέρωσις εις τον Θεόν και την εφαρμογήν των εντολών του, η συμμετοχή εις την μυστηριακήν ζωήν της Εκκλησίας, με επίκεντρον την Θείαν Ευχαριστίαν. 

Περαίνοντες τον λόγον, ευχαριστούμεν πάντας υμάς διά το προσκύνημά σας εις το Σεπτόν Κέντρον της Ορθοδοξίας, με αφορμήν την χαρμόσυνον ταύτην ημέραν. Χαιρετίζομεν ιδιαιτέρως την παρουσίαν του Ιερωτάτου αδελφού Μητροπολίτου Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κυρίου Χρυσοστόμου, τους περί αυτόν και πάντας τους εκ Τρικάλων ευσεβείς προσκυνητάς.”

Τον Παναγιώτατο, προσφώνησε προηγουμένως, ο Σεβ. Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος, ο οποίος πριν από την τελετή χοροστάτησε κατόπιν αδείας και προτροπής του Πατριάρχου στον εσπερινό λέγοντας τα εξής:

«Ἐν ἀγαλλιάσει ψυχῆς καὶ δοξολογίᾳ τοῦ ἐν ἁγίοις ἀναπαυομένου Ἁγίου ἐν Τριάδι Θεοῦ δεξάμενοι τὸ ἡδύτατον ἄγγελμα τῆς κατατάξεως ὑπό τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐν τοῖς ἀγιολογικοῖς δέλτοις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ τοῦ ἱερέως Δημητρίου Γκαγκαστάθη, ἐφημερίου γενομένου τῆς κώμης Πλατάνου Τρίκκης, ἥκομεν σήμερον εἰς τὸν πάνσεπτον Πατριαρχικὸν Ναὸν τοῦ ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, εἰς τὸ θεῖον κέντρον τῆς Ὀρθοδοξίας, μεθέξοντες τῆς ἱστορικῆς καὶ ἱερᾶς ταύτης στιγμῆς, ἤτοι τῆς ἐπισήμου ἁγιοκατατάξεως τοῦ ἀπό τοῦ νῦν παρά πάντων καλουμένου ἁγίου Δημητρίου, Παναγιώτατε πάτερ καί Δέσποτα, ἀρχιεπίσκοπε Νέας Ῥώμης καὶ Οἰκουμενικὲ Πατριάρχα, κύριε μοι κύριε Βαρθολομαῖε, πρὸς χρεωστικήν ἐξομολόγησιν εὐχαριστίας ἐν πληθούσῃ Ἐκκλησίᾳ ἕνεκεν τῶν θαυμασίων, ἅπερ νῦν βιοῦμεν.

«Δοξάζω τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ τὴν δύναμιν καὶ Πνεύματος Ἁγίου ὑμνῶ τὴν ἐξουσίαν», ἐν πρώτοις ὅτι ἐχαρίσατο τῇ Ἐκκλησίᾳ Αὐτοῦ καί ἀνέδειξεν ἐν τῇ καθ’ ἡμᾶς γενεᾷ νέον ἅγιον εἰς διηνεκῆ ἀπόδειξιν τῆς ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου, καινὸν «τύπον τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν ἁγνείᾳ» (Τιμ. Α΄ 4,12), τόν πρεσβύτερον Δημήτριον τουπίκλην Γκαγκαστάθη, ὅστις κατά τήν ῥῆσιν τοῦ ἑτέρου νεοφανέντος ὁσίου Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ «ἔχων τὴν ἁπλότητα τῆς καρδίας καὶ τὴν θερμὴν ἀγάπην πρὸς τὸν Κύριον εἵλκυσε τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ Παρακλήτου, Ὅστις καί ἐνίσχυσεν καὶ ἐσόφισεν αὐτόν, γιά νά ἐπιτελῇ τὸ ἱερὸν ἔργον»[1].

Ἐπὶ τούτοις δοξάζω τὸν Θεὸν, ὅτι ἐξαιρέτως ἐχαρίσατο τὸν ἅγιον Δημήτριον εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Τρίκκης, Γαρδικίου καὶ Πύλης, ἥντινα καί μοι ἐνεπιστεύθη διαποιμᾶναι, περὶ οὗ καὶ ἐκ προσώπου τοῦ εὐαγοῦς κλήρου καὶ τοῦ εὐσεβοῦς ποιμνίου δύναμαι νά εἴπω ὅτι ὅ ἅγιος Δημήτριός ἐστι «ὃν ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃν ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν» (Ἰωάν. Α΄ 1,1), καθ’ ὅτι πρό ὀλίγων μόνον ἐτῶν ἐκοιμήθη μεταστὰς εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν καί οὕτως πλεῖστοι τοῦ ἡμετέρου ποιμνίου καί πανταχόθεν εἶχον ἰδίαν ἐμπειρίαν καί συναναστροφὴν εὐλογητὴν μετ’ αὐτοῦ.

Ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔγινεν ἅγιος, ὑιὸς Θεοῦ, θεὸς κατὰ χάριν, δοχεῖον καθαρὸν καὶ ἄξιον κατοικητήριον τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διότι ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων ἐπίστευσεν εἰς τὸν Θεόν, ἠγάπησεν Αὐτόν, ἐφύλαξε τὰς θείας ἐντολάς, ἐβδελύχθη τὸν διάβολον καὶ ἀπεστράφη τὰ ἔργα τοῦ σκότους ἐργασάμενος τὰ ἔργα τοῦ φωτός. Ἐγεννήθη ἐν τῷ χωρίῳ Πλάτανος τῶν Τρικάλων κατὰ τὸ ἔτος 1902. Ἐκ δέ τῆς ἐφηβικῆς αὐτοῦ ἡλικίας ἡ σφοδρή αὐτοῦ ἀγάπη πρός τήν τοῦ Χριστοῦ ἁγίαν Ἐκκλησίαν καί ὁ διάπυρος πόθος διά τήν ἁγίαν ἱερωσύνην, τήν ὄντως τέχνην τεχνῶν καί ἐπιστήμην ἐπιστημῶν, ἐδηλοποιοῦντο διά τῆς συνεχοῦς μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν συναξαρίων, τῆς αὐστηροῦς ἀσκήσεως καί τῶν ἐνθέρμων προσευχῶν. Ὡς ἄλλος Δαυΐδ ἐργαζόμενος ποιμαίνων τό ἄλογον ποίμνιον τοῦ πατρός αὐτοῦ ἐφλέγετο τήν καρδίαν προσευχόμενος καί δεόμενος, ὅπως ἀξιωθῇ γενέσθαι ποιμήν τοῦ λογικοῦ ποιμνίου τοῦ ἐσφαγμένου Ἀρνίου καί Ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ, ὅπερ καὶ ἐγένετο ἐν ἔτει χιλιοστῷ ἐννιακοσιοστῷ τριακοστῷ καί πρώτῳ (1931), ὅτε «χαίρων τε καί τρέμων ἅμα» ἀνῆλθε τάς βαθμίδας τοῦ ἱεροῦ θυσιαστηρίου χειροτονηθείς εἰς διάκονον καὶ εἶτα εἰς πρεσβύτερον.

Λάτρης τῆς ἀληθοῦς καί λογικῆς λατρείας «ὄρθρου βαθέος» καθ’ ἑκάστης ἡμέρας μετά αὐστηράν πνευματικήν προετοιμασίαν καί μνημονεύων δυσεξαριθμήτων ὀνομάτων ἐν τῇ ἁγίᾳ καί ἱερᾷ προθέσει ἐτέλει τήν ἀναίμακτον ἱερουργίαν. Ἐκμιμούμενος τόν Καλόν Ποιμένα ἠγάπησε σφόδρα τό ἐμπιστευθέν αὐτῷ ποίμνιον καί θυσιαστικῶς ἐν καιροῖς δυσχειμέροις καί περιστάσεσι δειναῖς ἐπόθει γενέσθαι «τοῖς πᾶσι τά πάντα, ἵνα πάντως τινάς σώσῃ» (Κορ. Α΄ 9, 22) ἀγωνιῶν πατρικῶς καί ὁδηγῶν αὐτό «ἐπί ζωῆς πηγὰς ὑδάτων». Ἐνωτιζόμενος ἀσιγήτως τοῦ προφητικοῦ λογίου, λέγοντος «παρακαλεῖτε, παρακαλεῖτε τόν λαόν μου» (Ἠσ. 40, 1) ἐγένετο παράκλησις τῶν ἀσθενούντων, βακτηρία τῶν κοπιώντων, ὑποστηριγμός τῶν πεφορτισμένων, ἐπανόρθωσις τῶν πεπλανημένων διά τοῦ γνησίου ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος αὐτοῦ καί παιδαγωγός τῆς νεότητος «οὐκ ἐν πειθοῖς ἀνθρωπίνης σοφίας λόγοις, ἀλλ’ ἐν ἀποδείξει Πνεύματος καί δυνάμεως» (Κορ. Α΄ 6, 4). Ὡς ἔγγαμος ἱερεύς κατεστάθη κανών συζύγου καί φιλοστόργου πατρός τῶν ἐννέα κατά σάρκα θυγατέρων αὐτοῦ. Ὁ ἔγγαμος βίος καί ἀγών τοῦ πρεσβυτέρου Δημητρίου ἐκήρυττε ὅτι «τό μυστήριον τοῦτο μέγα ἔστι» (Ἐφ. 5, 32). Ἐργαζόμενος ταῖς ἰδίαις χερσί ἐξέθρεψε τήν πολύτεκνον οἰκογένειαν αὐτοῦ ἀλλά καί ἐστήριξε ἕνα ἕκαστον τῶν πενήτων ὡς τῆς ἐλεημοσύνης ἐραστής καί τῆς φιλανθρωπίας φίλος.

Ὅ ἅγιος Δημήτριος ἐτίμησε διὰ τοῦ ἀγῶνος του ὄχι μόνον τὴν ἱερωσύνη, ἀλλὰ καὶ τὸ θεοσύστατο μυστήριο τοῦ γάμου καὶ τὸν ἱερὸ θεσμὸ τῆς οἰκογενείας, γενόμενος οὕτως ἀπόδειξις ὅτι «ἡ ἔννομος συζυγία καί ἡ ἐξ αὐτῆς παιδοποϊία» δέν εἶναι τίποτε ἄλλον, παρά ἐργαστήριον ἁγιότητος καί κατά Θεόν τελειώσεως.

Ἐξαιτίας δε πάντων τούτων ἀλλά καί τῆς προφητικῆς ῥήσεως τοῦ ὁσίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου, τήν ὁποίαν βλέπομεν νά ἐκπληρώνεται πλέον κατά πάντα, ὅτι «ὁ Θεὸς θὰ ἀναδείξει ἕναν νέο ἅγιο, τόν παπα-Δημήτρη, τήν κατάλληλη στιγμή καί ὅταν ὑποτιμηθῇ ὁ γάμος καί τεθῇ στό περιθώριο ἡ τεκνογονία» προτείνομε νὰ καθιερωθῇ ὁ ἅγιος Δημήτριος ὁ νέος ὡς ὁ προστάτης τῆς πολύτεκνης χριστιανικῆς οἰκογενείας, ὅπως ἀποτελῇ «τῦπος τῶν πιστῶν» τῶν αἰρόντων τόν σταυρόν τῆς κατά Θεόν βιοτῆς καί ἀσκήσεως εἰς τό πλαίσιον τῆς οἰκογενείας καί δή τῆς ὑπερπολυτέκνου οἰκογενείας.

Ἐγεύσατο τελῶν τήν θείαν μυσταγωγίαν τῆς ἐπελεύσεως τῆς Χάριτος καί τῆς μυστικῆς παρουσίας καί κοινωνίας μετά πολλῶν Ἁγίων καί ἰδίως τῶν ἁγίων Ἀρχαγγέλων, ὧν ἐν τῷ ναῷ διηκόνησε πλέον τῶν τεσσαράκοντα ἐτῶν. Μάρτυρες πρός τοῦτο ἐγένοντο οἱ παροικοῦντες τήν εὑρυτέραν ἐκείνην περιοχήν, οἵτινες ἐβίωσαν καί βεβαιώνουν ἀψεύστως περί πολλῶν θεραπειῶν ἀσθενῶν, τήν ἀπομάκρυνσιν ἀκραίων καιρικῶν συνθηκῶν καί φυσικῶν καταστροφῶν διά τῆς προσευχῆς τοῦ πατρός Δημητρίου. Πλείονες δέ τούτων μαρτυροῦν περί τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων, δι’ ὧν ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἐκόσμησε τόν εὐλαβέστατον τοῦτον πρεσβύτερον. Ὡσαύτως, πνευματικήν ἐπικοινώνιαν εἶχε ὁ μακάριος οὗτος μετά τῶν ὁσίων Ἀμφιλοχίου τῆς Πάτμου, Ἐφραίμ τοῦ Κατουνακιώτου καί τούς μακαριστούς πατέρας Αἰμιλιάνον Σιμωνοπετρίτην, Φιλόθεον Ζερβάκον καθώς καί μέ τά κατά πνεῦμα τέκνα τοῦ ὁσίου Ἰουστίνου Πόποβιτς. Ἐπεκοινώνει κατά κύριον λόγον μετ’ αὐτῶν πάντων δι’ ἐπιστολῶν, αἵ δύνανται νά θεωρηθοῦν ὡς πραγματεῖαι ἐμπειρικῆς θεολογίας.

Ἀφουγκραζόμενοι τήν γενικήν αἴσθησιν καί μαρτυρίαν τοῦ πληρώματος τῆς κατά Τρίκκην Ἐκκλησίας περί τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ προέβημεν εἰς τήν κατάθεσιν σχετικοῦ αἰτήματος εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἥτις ἀποδεχομένη τοῦτο ἁρμοδίως διεβίβασεν εἰς τό σεπτόν κέντρον τῆς Ὀρθοδοξίας, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, καὶ νῦν διά τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου αὐτοῦ εἰσηγήσει τῆς Κανονικῆς Ἐπιτροπῆς ἐγεύθημεν τοιαύτης χαρᾶς καί οὐρανίου δωρεᾶς, ἥτις σημεῖον ἔσται μέγαν καί θεοπρεπές τῆς ζωῆς ἡμῶν προσωπικῶς ἀλλά καί τῆς ἱστορίας τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Παναγιώτατε,

«κλίνοντες τό γόνυ τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος» βιοῦμεν τήν ἔνδειαν ἀξίας ἐκφράσεως λόγων εὐχαριστίας διά τήν δωρουμένην ἡμῖν πνευματικήν εὐεργεσίαν. Ἀνὴρ ὢν φιλάγιος καὶ θεοσεβείᾳ κεκοσμημένος ἐν παντὶ τῷ βίῳ πρὸς τὸ θεῖον βλέπων δεξιὸς οἰακοστρόφος τῆς νοητῆς ὁλκάδος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἀναδείκνυσθε ἀληθῶς «ἀκλινῆ, ἀκράδαντον τὴν Ἐκκλησίαν» φυλάττων, τὴν καλὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεως καὶ τοῦ Εὐαγγελίου κηρύττων καὶ ὑπερμαχῶν τῶν δικαίων τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Διὰ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἧς προΐστασθε, πλείστας ἐπετελέσατε ἀγιoκατατάξεις, ὅπερ δῆλον ποιεῖ τὸν ἐν τῇ ψυχῇ Ὑμῶν πόθον τὸν ἅγιον. Οὐ γὰρ μόνον τοὺς ἐν βίῳ θεοφιλῶς πολιτευσάμενους ἁγίους τιμᾶτε καὶ ἐν δόξῃ ἀναδεικνύετε, ἀλλὰ καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν ἅπαντα προτρέπετε οὕτως πρὸς μίμησιν τῆς ἀρετῆς αὐτῶν.

Ἐνθυμοῦμαι ἐν βαθυτάτῃ συγκινήσει ἑνὸς λόγου τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος. Ἐρωτηθεὶς ἀκριβῶς διὰ τὰς ἁγιοκατατάξεις, εἰς ἃς προέβητε, εἴπετε ὅτι οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ ἀληθῶς εἰσὶν τὸ ἆλας τῆς γῆς καὶ διὰ τοῦτο μεγίστην χρείαν ἔχομεν τῶν πρεσβειῶν ἀλλὰ καὶ τῆς ἐν Ἐκκλησίᾳ τιμῆς αὐτῶν, ὥστε τὸ πνευματικὸν ἆλας τῶν ἁγίων διατηρεῖν, τρόπον τινά ὡς καὶ τὸ φυσικόν ἆλας συντηρεῖ τὰς τροφάς, ἐκ τῆς σήψεως καὶ ὁλοκληρωτικῆς φθορᾶς τοῦ κόσμου ἐκ τῆς ἁμαρτίας. Ἐπὶ δὲ τούτοις εὐχόμεθα ταπεινῶς, ὅπως ὁ μόνος Ἅγιος καί τῆς Ἐκκλησίας δομήτωρ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός διά πρεσβειῶν τοῦ ἁγίου Δημητρίου τοῦ ἐν Πλατάνῳ τῆς Τρίκκης διαλάμψαντος (τουπίκλην Γκαγκαστάθη) εἴη Ὑμῖν δοτήρ ὑγείας κατ’ ἄμφω, μακροημερεύσεως, δυνάμεως καί παντός ἀγαθοῦ διατελοῦμεν.

Εὔχεσθε, δεόμεθα, ὅπως ὁ ἀρτίως καταταγεὶς εἰς τάς ἁγιολογικὰς δέλτους τῆς Ὀρθοδοξοῦ ἡμῶν Ἐκκλησίας παριστῆταί μοι ἀενάως ἐπιστηρίζων τὴν ἡμετέραν ἐλαχιστότητα εἰς τήν διακονίαν τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καί ἐν παρρησίᾳ πολλῇ πρεσβεύῃ ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ κλήρου καὶ τοῦ ποιμνίου τῆς λαχούσης μοι Ἱερᾶς Μητροπόλεως Τρίκκης, Γαρδικίου καὶ Πύλης, ἀλλά καὶ πάντων τῶν εὐσεβῶν καὶ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, τῶν μεμνημένων αὐτοῦ καὶ ἐπιτελούντων ἐν ὕμνοις καὶ ὡδαῖς πνευματικαῖς τὴν ἱερὰν αὐτοῦ μνήμην.

Την Κυριακή 31 Αυγούστου 2025, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος χοροστάτησε στον Όρθρο και στη Θεία Λειτουργία στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι.

Τον Σεβασμιώτατο συνόδευε όμιλος προσκυνητών από τα Τρίκαλα, καθώς και η Αντιπεριφερειάρχης Τρικάλων κ. Χρύσα Ντιντή, την οποία υποδέχθηκε θερμά ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος στο γραφείο του.

Στη συνέχεια, ο Παναγιώτατος υποδέχθηκε τον Σεβασμιώτατο στην Πατριαρχική Αίθουσα του Θρόνου. Ο Μητροπολίτης Τρίκκης εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τον Πατριάρχη για τη μεγάλη τιμή να του παραχωρήσει την ευλογία να χοροστατήσει τόσο στον Εσπερινό του Σαββάτου όσο και στη Θεία Λειτουργία της Κυριακής. Παράλληλα, ευχαρίστησε τον Πατριάρχη για την αγιοκατάταξη του νέου Αγίου της Εκκλησίας μας, του Αγίου Δημητρίου του Γκαγκαστάθη, καταγομένου εκ Πλατάνου Τρικάλων.

Ακολούθως, ο Παναγιώτατος απηύθυνε πατρικούς λόγους προς τον Σεβασμιώτατο και το εκ Τρικάλων εκκλησίασμα. Το μεσημέρι, ο Σεβασμιώτατος παρακάθισε καλεσμένος του Παναγιωτάτου στο πατριαρχικό γεύμα μαζί με τους Συνοδικούς Ιεράρχες, ενώ το απόγευμα συμμετείχε σε κρουαζιέρα στον Βόσπορο με τους εκδρομείς από τα Τρίκαλα.

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα, σύμφωνα με την μακραίωνη εκκλησιαστική τάξη και παράδοση, εορτάστηκε την Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2025, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, η αρχή της Ινδίκτου – η εκκλησιαστική πρωτοχρονιά – και η Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Παμμακαρίστου, της οποίας η πανίερη εικόνα φυλάσσεται στον Πατριαρχικό Ναό. Η Μητέρα Εκκλησία έχει αφιερώσει την ημέρα αυτή, από το 1989, και στην προσευχή υπέρ της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος χοροστάτησε στη Θεία Λειτουργία, συγχοροστατούντων των Αρχιερέων Γέροντος Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ, Γέροντος Δέρκων κ. Αποστόλου, Γέροντος, Πριγκηποννήσων κ. Δημητρίου, Βρυούλων κ. Παντελεήμονος, Δέρβης κ. Ιεζεκιήλ, Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, Σεβαστείας κ. Σεραφείμ, Μύρων κ. Χρυσοστόμου, Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας κ. Νικήτα, Κολωνείας κ. Αθανασίου, Λαοδικείας κ. Θεοδωρήτου, Ικονίου κ. Θεολήπτου, Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάνου κ. Ανδρέα, Βελγίου κ. Αθηναγόρα, Γουίννιπεγκ κ. Ιλαρίωνος, Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας κ. Παϊσίου, Καλλιουπόλεως και Μαδύτου κ. Στεφάνου, Αμερικής κ. Ελπιδοφόρου, Ατλάντας κ. Σεβαστιανού, Κυδωνιών κ. Αθηναγόρα, Σηλυβρίας κ. Μαξίμου. Νέας Ιερσέης κ. Αποστόλου, Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσοστόμου, Σμύρνης κ. Βαρθολομαίου, Ίμβρου και Τενέδου κ. Κυρίλλου, Νέας Ζηλανδίας κ. Μύρωνος, Ελβετίας κ. Μαξίμου, Ιρλανδίας κ. Ιακώβου, Σαράντα Εκκλησιών κ. Ανδρέα, Προύσης κ. Ιωακείμ, Σελευκείας κ. Θεοδώρου και Μεξικού κ. Ιάκωβος.

Στο Μήνυμά του ο Οικουμενικός Πατριάρχης τονίζει ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο όχι μόνον επεσήμανε εγκαίρως την σοβαρότητα των περιβαλλοντικών προβλημάτων, αλλά έστρεψε την προσοχή στις αιτίες και τις καταβολές τους, και πρότεινε λύσεις επί τη βάσει του Ορθοδόξου ευχαριστιακού και ασκητικού ήθους.

[1] Παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης: Βίος-Θαύματα-Νουθεσίαι καὶ Ἐπιστολαί, Ἐκδόσεις Ὀρθόδοξος Κυψέλη, σελ. 254.

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΔΩ