ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜΟΝ 21 ΕΠΙ Τῌ ΕΟΡΤῌ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΝΩΝ

Ἡ μοναδικότητα τῆς πίστεώς μας συνίσταται στὸ ὅτι ὁ Θεὸς φανέρωσε μὲ τρόπο ἁπτὸ τὸν ἑαυτόν Του, σὲ συγκεκριμένο χρόνο καὶ τόπο, μὲ τρόπο ἐντελῶς προσιτό γιὰ μᾶς, τόσο ἁπλὸ, ὅσο τὸ νὰ πάρουμε στὴν ἀγκαλιά μας ἕνα βρέφος. Ἡ Παναγία Μητέρα Του ἐκπροσωπεῖ τὸ ἀνθρώπινο γένος μας. Ὅταν ἐκείνη μητρικῶς ἀγκαλιάζει τὸν υἱόν της, Τὸν ἀγκαλιάζει ἐν δυνάμει ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα. Μὲ τὴν Γέννησή Του ὁ Κύριος ἀπὸ τὴν ἀειπάρθενο Μαρία ἁγιάζει καὶ τὴ γέννηση τοῦ κάθε ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ μητέρα του, διότι ἀπὸ κάθε στάδιο τῆς ζωῆς μας, ποὺ πέρασε ὁ Χριστός, σκόρπισε τὴ χάρη του. Ἡ συναναστροφή Του μαζί μας, ἀπὸ τὶς πρῶτες στιγμὲς τῆς ἐπίγειας ζωῆς Του, δείχνει τὴ μεγάλη πρόσκλησή Του καὶ τὴν καταδεκτικότητά Του. Εἶσαι ἁπλὸς σὰν τοὺς βοσκούς; Ἔχεις τὴν βασικὴ προϋπόθεση γιὰ νὰ σοῦ φανερωθεῖ. Εἶσαι ἀναζητητής Του, ὅπως οἱ Μάγοι; Σὲ καλεῖ μὲ ἀσφαλῆ σημεῖα νὰ τὸν βρεῖς καὶ νὰ τοῦ προσφερθεῖς. Εἶσαι διωκόμενος γιὰ χάρη Του; Σὲ ἀξιώνει τῆς βασιλείας Του, ὅπως τὰ ἀθῶα νήπια.

Γιὰ ὅλα αὐτὰ καὶ ἐμεῖς ὁλοψύχως, καὶ σήμερα καὶ πάντα, ἄς ἀνοίγουμε τὴν καρδιά μας καὶ τὴν ἀγκαλιά μας, καθὼς ὑποδεχόμαστε τὸν Κύριο Ἰησοῦ, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ Υἱὸ τῆς Παρθένου, καὶ ἄς ἀναπέμπουμε δοξολογίες πρὸς Αὐτὸν ἐνώνοντας τὶς φωνὲς μας μὲ αὐτὲς τῶν οὐρανίων ἀγγέλων. Τώρα πιὰ βλέπουμε ξεκάθαρα, πόσο θέλει ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἀγαπήσει. Πόσο ἀφήνεται σὲ μᾶς, διότι δὲν ἔρχεται ἀπειλητικῶς ἤ βιαίως ἀλλὰ ἔρχεται ὡς βρέφος. Ποιὸς δὲν θὰ ἄνοιγε τὴν ἀγκαλιά του σὲ ἕνα ἀθῶο καὶ χαριτωμένο βρέφος; Αὐτὸς εἶναι ὁ χαρακτῆρας τοῦ Θεοῦ. Ἁπλότητα, ταπείνωση, τρυφερότητα, ὁμορφιά. Ἡ παντοτινὴ φάτνη τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία Του, οἱ καρδιὲς τῶν χριστιανῶν. Ἐκεῖ πρέπει νὰ τὸν ψάξουμε, ἐκεῖ θὰ τὸν συναντήσουμε, γιὰ νὰ τοῦ προσφέρουμε τὴν ἁμαρτωλότητά μας καὶ τὴν εὐχαριστία μας γιὰ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας.

Χρόνια πολλὰ εὐλογημένα καὶ εὐφρόσυνα. Δεχθεῖτε μαζὶ μὲ τὶς ὁλοκάρδιες πατρικὲς εὐχὲς μου καὶ τὶς εὐχὲς τοῦ Σεβασμιωτάτου Γέροντός μας Μητροπολίτου κ. Ἀλεξίου. Ἄς εἶναι ἡ Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου ἁφορμὴ γιὰ τὴν ἀναφαίρετη χαρὰ ποὺ γεννᾷ ἡ ἐλπίδα τῆς προσδοκίας γιὰ τὴν αἰωνιότητα.

Μετ’ εὐχῶν καί τῆς ἐν Κυρίῳ νηπιάσαντι ἀγάπης,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

† Ο ΤΡΙΚΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΑΓΩΝ   Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ